در زمان سلطنت محمدشاه قاجار در محل تلاقي دو رودخانه اروند و کارون- انتهاي جنوب غربي استان خوزستان فعلي- شهري پا به عرصه وجود گذاشت که محمره ناميده شد.
اين شهر بندري، در طول تاريخ کوتاه خود بارها به اشغال در آمد. پس از جنگ جهاني دوم، همواره بين ايران و عراق بر سر خرمشهر و به ويژه اروند رود درگيري سياسي وجود داشت، اين شهر کوچک مرزي 6500 کيلومتر مربع مساحت‌دارد. خرمشهر از شمال به اهواز، از شرق به بندر ماهشهر، از جنوب به آبادان و از غرب به مرز ايران و عراق محدود است و در زمان وقوع انقلاب اسلامي در سال 1357 ه.ش حدود 220 هزار نفر جمعيت داشته است.
صدام حسين رييس‌جمهور عراق، از همان ماه‌هاي ابتدايي تولد جمهوري اسلامي ايران دست به تحرکاتي عليه ايران زد و در حقيقت جنگ اعلان شده‌اي را آغاز کرد. او با توسل به افراد خود فروخته ضد انقلاب بمب‌گذاري و کشتار مردم بي‌دفاع خوزستان را در پيش گرفت. از مهر 1358 ه. ش تا شهر يور 1359 ه.ش که جنگ رسماً آغاز شد، بيش از 20بار مردم بي‌دفاع خرمشهر، طعم تلخ بمب‌گذاري و کشتار بي‌رحمانه را چشيدند.
غروب روز 31 شهريور، از شدت گلوله‌هايي که بر سر خرمشهر مي‌ريخت کاسته شده بود. گويي دشمن نفسي تازه مي‌کرد تا دوباره کشتار مردم را از سر بگيرد. تا آن ساعت ده‌ها تن از مردم بي د‌فاع کشته و صدها نفر مجروح شده بودند. بيمارستان‌ها مملو از مجروحين بود.
برخي از مردم، هر آنچه از ملزومات زندگي مي‌توانستند، بر مي‌داشتند و حتي با پاي پياده به سوي اهواز و ديگر شهرهاي مجاور روانه مي‌شدند.
محمد جهان‌آرا، فرمانده سپاه پاسداران خرمشهر دستور داده بود تا همه پاسداران شهر در مقر سپاه جمع شوند. آنها در سالن غذاخوري مقر سپاه دور هم جمع شدند. جهان آرا لب به سخن گشود:
- بچه‌ها، تمام تعليماتي که ديده‌ايم براي چنين روزي بوده است.
پس از اين سخنان نيروهاي داوطلب روانه مرز شدند.
دو تيپ 26 و 6 زرهي عراق از سوي شلمچه به سوي جاده خرمشهر- اهواز در حرکت بود. پاسگاه‌ها شلمچه، حدود و خين زير آتش بود. مهمات و اسلحه مدافعين شهر اندک بود. در سومين روز تهاجم عراقي‌ها پس از سقوط دژ مرکزي، از دو محور جاده شلمچه به پل نو و نهر عرايض، به سوي خرمشهر حرکت کردند تا جاده خرمشهر اهواز را اشغال کنند.
صبح چهارمين روز، تانک‌ها با آرايش هلالي شروع به پيشروي کردند، ايراني‌ها به موشک‌انداز آر، پي، جي هفت به جان تانک‌ها افتادند. در روزهاي پنجم، ششم و هفتم تجاوز، دشمن موفقيت‌هاي دندان‌گيري به دست نياورد. به همين خاطر فرمانده‌هان تيپ 33 عراق در هشتم مهر، قبل از طلوع آفتاب جلسه‌اي تشکيل دادند. در اين جلسه، بندر خرمشهر به عنوان محل پيشروي تعيين شد.
با طلوع خورشيد نبرد نابرابري در بندر آغاز شد. شصت کماندوي عراقي به داخل بندر نفوذ کردند. نيروهاي مدافع با اين که هشت نفرشان شهيد شده بود، دشمن را به عقب راندند. روز دهم مهر جنگ تن و تانک در دروازه‌هاي ورودي خرمشهر در گرفت.
در اين روز بچه‌هاي آغازجاري در محور بندر مقاومت کردند. مدافعين شهر، آن روز 9 تانک، 3 خودروي حامل توپ 106 را منهدم کردند يا به غنيمت گرفتند. پس از اين مقاومت بود که نيروها به عقب بازگشتند تا دمي بياسايند. آسايشگاه آنان مدرسه "دريا بدرسايي" بود. شام خوردند و در حياط، مدرسه دراز کشيدند. تا اين که آرام آرام خواب‌شان برد. ساعت حدود ده شب بود که کسي وارد مدرسه شد. محمد نوراني را صدا زد و گفت:
- در بندر هيچ‌کس نيست. خودت را برسان آنجا.
نوراني دلش نيامد بچه‌ها را بيدار کند. بيرون رفت تا شايد کسان ديگري را براي مقاومت در بندر بيابد. ناگهان صداي انفجار مهيبي به گوش رسيد. ستون پنجم گزارش مدرسه را به دشمن داده بود. گلوله توپي وسط بچه‌هاي خسته‌اي که به خواب رفته بودند، فرود آمد. چهار نفر در دم شهيد شدند و عده ديگري مجروح و بيهوش و بعضي با موج انفجار به اطراف پرت شدند.
عراقي‌ها تا 19 مهر همچنان در دروازه‌هاي شهر و حوالي آن متوقف شدند. 23 مهر ماه براي خرمشهر روز سرنوشت‌سازي بود.خبرهايي که از پيشروي دشمن مي‌رسيد، نشان از قريب‌الوقوع بودن سقوط شهر مي‌داد. از مقاومت مدافعين بندر و پليس راه کاسته شد و پادگان دژ به طور کامل سقوط کرد.
نيروهاي دشمن با پيشروي در عمق شهر و در خيابان فردوسي به مسجد جامع نزديک شدند. در روز 29 مهر، عراقي‌ها طرحي را به اجرا درآوردند تا تصرف پلي که خرمشهر را به آبادان متصل مي‌کرد، شهر را به چنگ در آورند.
در اولين دقايق بامداد 2 آبان ماه طرح هجوم نهايي به اجرا درآمد. سي تا چهل نفر از مدافعين شهر در مقابل انبوه سربازان عراقي مقاومت مي‌کردند. لحظه به لحظه از تعدادشان کاسته مي‌شد. جهان‌آرا تعدادي را که در نقطه ديگر جنگيده و براي استراحت به مقر برگشته بودند، به خيابان فرا خواند. او با بي‌سيم به آنها گفت:
- بچه‌ها بياييد که شهر دارد سقوط مي‌کند.
اما تعداد نيروهاي مهاجم بيش از آن بود که توان مقاومت داشته باشند. 25 سرباز و افسر پادگان دژ تا پاي جان در اين خيابان ايستادگي کردند اما تمام آنها به شهادت رسيدند يا به اسارت درآمدند.
دشمن با به کارگيري 5 گردان خود را به ساختمان فرمانداري رساند و بر پل خرمشهر مسلط شد. اوايل شب، ساختمان فرمانداري به محاصره نيروهاي ايراني در آمد. اواخر شب، عراقي‌ها يورش سنگيني را دوباره آغاز کردند و ساختمان فرمانداري را بازپس گرفتند.
حالا دشمن قصد تصرف آخرين نقطه اميد شهر را داشت. آنها خود را به مسجد جامع نزديک کردند. روز سوم آبان دشمن به نزديکي‌هاي مسجد جامع رسيد. شهر در آستانه سقوط کامل بود فرماندهان ارتشي دستور عقب‌نشيني دادند.
بچه‌هاي خرمشهري حاضر به تخليه شهر نبودند. پل در تسلط کامل عراقي‌ها بود. بچه‌هاي خرمشهري در خيابان 45 متري که به فلکه فرمانداري مي‌رسيد، سنگر گرفته بودند و آخرين گلوله‌هاي خود را شليک مي‌کردند.
شب مقاومت ها فروکش کرد و دشمن بر شهر مسلط شد. چند نفر که باقي مانده بودند به گشت و گذار در شهر پرداختند تا کسي در شهر به جا نماند. آنها براي آخرين بار سراغ مسجد جامع رفتند. در و ديوار آن را بوسيدند و با مسجد وداع کردند. تنها راه خروج از شهر، راه باريکي از زير پل بود. يکي از بچه‌هاي خرمشهري با تيربار مواضع دشمن را هدف قرارداد تا شايد از حجم آتش آنها بکاهد و بقيه از زير پل عبور بگذرند و شهر را ترک کنند. او آنقدر مقاومت کرد تا همه از زير پل عبور کردند و دست آخر خود به شهادت رسيد. ساعت ده صبح چهارم آبان ماه شهر سقوط کرد. در آن سوي کارون، بغض يکي از بچه‌ها ترکيد و بر لب رودخانه ايستاد و رو به شهرش فرياد کشيد:
- خرمشهر صداي مرا مي‌شنوي؟ خرمشهر، به بعثي‌ها بگو ما برمي‌گرديم! آزادت خواهيم کرد. ترس از هجوم چتر بازاها، دشمن را واداشت تا خودروهاي اسقاطي را به حال ايستاده درآورد و در نقاط بسياري تيرآهن نصب کنند تا مانع از فرود چتر بازها شود.
در آن ساعتي که "ارتشبد صدام حسين!" مست و ديوانه فرماندهان ارتش از هم گسيخته‌اش را در صبح روز سوم خرداد سا ل1361- درست 575 روز پس از تصرف خرمشهر- زير شلاق ناسزا و فحش گرفته بود، صداي بي‌سيم در قرارگاه کربلا برخاست جواني بود با لهجه اصفهاني که علي صياد شيرازي را کار داشت. او با کد و رمز به فرماندهي قرارگاه کربلا گفت که مي‌تواند با نيروهايش که 70نفر بيشتر نبودند خط عراق را بشکند و وارد خرمشهر شود. اين جوان، حسين خرازي فرمانده 25 ساله تيپ 14 امام حسين(ع) بود. گرما در راه بود. به همين خاطر، فرماندهان يگان‌هاي سپاه و ارتش، شبانه روز به طراحي حمله پرداختند تا هر چه زودتر عمليات آغاز شود. در پايان دو هفته، قرارگاه کربلا اهداف عمليات را چنين اعلام کرد:
اهداف:
1- انهدام نيروهاي دشمن حداقل با استعداد بيش از 2 لشگر
2- آزادسازي خرمشهر و هويزه و پادگان حميد
3-آزدسازي حدود 6000 کيلومتر مربع از سرزمين‌هاي اسلامي با بيرون راندن نيروهاي دشمن.
پس از جلسه‌هاي مختلف و بحث و بررسي و تبادل نظر بين فرماندهان سپاه و ارتش عبور از رودخانه کارون بهترين شيوه غافلگيري انتخاب شد. پس از کامل شدن طراحي عمليات، سه قرارگاه قدس، فتح و نصر تشکيل شدند و قرارگاه مرکزي کربلا فرماندهي کل عمليات را به عهده گرفت.
تصوير کلي طرح عمليات چنين شد، از جبهه راست قرارگاه قدس، جبهه‌مياني قرارگاه فتح و در جبهه چپ قرارگاه نصر بايد به دشمن حمله مي‌کردند.
پس از بحث‌هاي فراوان، قرار شد عبور از رودخانه کارون و ايجاد جبهه گسترده و حمله وسيع به عنوان طرح عمليات به يگان‌هاي مختلف اعلام شود.
24 ساعت قبل از عمليات، در هشتم ارديبهشت، مسوول اطلاعات قرارگاه کربلا در جلسه‌اي آخرين وضعيت دشمن را چنين بر شمرد:
در طول دو هفته، دو تيپ زرهي و يک تيپ پياده از پايين آب گرفتگي در طول 2هفته، دو تيپ زرهي و يک تيپ پياده از پايين آب گرفتگي تا شمال خرمشهر آرايش گرفته است.
فرماندهان تصميم گرفتند که ظرف 48 ساعت بر روي رودخانه کارون پل احداث کنند و عمليات آغاز شود. اگر دشمن تحرکات خود را شدت مي‌بخشيد و تجمع نيروهاي خود را گسترش مي‌داد، قطعاً عمليات با شکست رو به رو مي‌شد.
در همين ايام مردم فلسطين مورد يورش رژيم صهيونيستي قرار گرفته بودند. به همين خاطر، فرماندهي قرارگاه کربلا نام "الي ‌بيت‌المقدس" را براي عمليات برگزيد.
به سبب هم‌زماني عمليات با ميلاد حضرت اميرالمومنان(ع) رمز عمليات " علي بن‌ابيطالب(ع" در نظر گرفته شد.
نهم ارديبهشت 1361، 30دقيقه پس از ساعت 24 ناگهان صداي فرماندهي قرارگاه کربلا در بي‌سيم تمام يگان‌ها طنين انداخت:
"بسم‌الله الرحمن الرحيم، اذا جاء نصرالله و الفتح و رايت ناس... از قرار گاه مرکزي به کليه يگان‌ها... يا علي بن ابي‌طالب، يا علي بن ..."
يگان‌هاي عملياتي با شنيدن صداي محسن رضايي و سرهنگ علي صياد شيرازي به سوي اهداف تعيين شده يورش بردند.
روز اول که به پايان رسيد نيروهاي ايراني، زميني به مساحت 800 کيلومتر مربع را در غرب رودخانه کارون به تصرف درآورده بودند. همين ماجرا کافي بود تا تعادل دشمن را بر هم زند.
قبل از عمليات، عراقي‌ها از يورش رزمندگان خبر داشتند اما پيش‌بيني نمي‌کردند که آن‌ها بتوانند از رودخانه عبور کنند، بلکه مي‌پنداشتند از محور شمالي مورد حمله قرار بگيرند.
تا روز 16 ارديبهشت که 5 روز از عمليات مي‌گذشت، نيروهاي ايراني به ترميم رخنه‌ها و ايجاد جبهه‌اي واحد در مقابل عراق پرداختند. حسين باقري (افشردي) فرمانده قرارگاه نصر بعدها در مصاحبه‌اي درباره مرحله اول عمليات گفت:
برادران رزمنده ما توانستند آن شب (شب اول) در دل تاريکي با شناسايي‌هاي دقيق که قبلاً انجام داده بودند، حتي از جاده آسفالت اهواز- خرمشهر هم رد بشوند.
ساعت 30/11 دقيقه شب 16 ارديبهشت، مرحله دوم عمليات آغاز شد نيروهاي قرارگاه فتح (جبهه ‌مياني) با يک خيزجانانه خود را به دژمرزي رساندند.
در اين مرحله رزمندگان ايراني به مرز بين‌المللي رسيدند و محاصره خرمشهر را شدت بخشيدند تا جايي که دشمن شروع به تخليه تدريجي نيروها‌يش کرد.
از سوي ديگر دشمن از هويزه، پادگان حميد و حومه اهواز عقب نشستند و جاده اهواز- خرمشهر آزاد شد.
با اين که نيروهاي ايراني 9 روز بي‌امان جنگيده بودند، مرحله بعدي در ساعت 10 شب نوزدهم ارديبهشت آغاز شد.
مرحله سوم عمليات با هدف آزادسازي خرمشهر توسط نيروهاي دو قرارگاه نصر و فتح آغاز شد.
روز 20 ارديبهشت نيروهاي ايران کاري از پيش نبردند و تنها در 3 کيلومتري خرمشهر مستقر شدند.
علي صياد شيرازي و محسن رضايي دقايقي را در اتاق جنگ قرارگاه کربلا تنها شدند. صياد گفت: اگر خرمشهر را محاصره کنيم، در گام بعدي، پس از آنکه گردان‌ها به بازسازي خود پرداختند، مي‌توانيم آن را تصرف کنيم.
محسن رضايي حرف او را تاييد کرد. اما چگونه بايد شهر محاصره مي‌شد؟ تنها راه محلي بود بين شلمچه و خرمشهر که دشمن تمام توانش را به کار گرفته بود تا از آنجا با نيروهاي ايراني مقابله کند.
شامگاه يکشنبه اول خرداد 1361 با رمز يا محمد بن عبدالله (ص) مرحله چهارم عمليات آغاز شد يگان‌هاي قرارگاه فتح پس از درگيري با دشمن و پيشروي موفق شدند خود را به پليس راه خرمشهر برسانند. نيروهاي قرارگاه فجر نيز پل نو را تصرف و به سوي اروند پيشروي کردند. نيروهاي قرارگاه نصر نيز در امتداد مرز، ضمن پيشروي و پاکسازي منطقه به سوي جنوب به حرکت در آمدند.
حالا خرمشهر به محاصره درآمده بود. با طلوع خورشيد روز دوم خرداد حلقه محاصره تنگ‌تر شد.
بعد حسين خرازي از پشت بي‌سيم به قرارگاه اعلام کرد که ما در حال پيشروي هستيم و تعداد عراقي‌هايي که به نشانه تسليم دست روي سرگذاشته‌اند، بي‌شمار است.
هليکوپتر هوا نيروز ارتش برخاست تا گزارش کاملي از وضعيت شهر به فرماندهي قرارگاه اعلام کند. خلبان فرياد مي‌زد:
تا چشم کار مي‌کند توي خيابان‌ها و کوچه‌هاي خرمشهر، عراقي‌ها صف بسته‌اند و دست‌ها بر سر منتظر اسارت‌اند!
ساعتي از ظهر نگذشته، موعد پيروزي فرا رسيد. 575 روز بود که خرمشهر در چنگال دشمن اسير بود. حالا وقت آزادي بود. نيروهاي ايراني ساعت 13 وارد شهر شدند.
ساعت 14 خبر آزادي خرمشهر مردم سراسر ايران را به خيابان‌ها کشاند.
اما در خرمشهر رزمندگان خود را به مسجد جامع رساندند تا نمازشکر بر جاي بياورند.
در گوشه‌اي بهروز مرادي (خرمشهر سبزه‌رويي که در آن 34 روز مقاومت در کنار يارانش از شهر دفاع کرده بود)، بر روي تابلويي نوشت:
خرمشهر جمعيت 36 ميليون نفر.
تا شامگاه روز سوم خرداد، شهر پاکسازي شد. مردم ايران آن روز ساعت‌ها در خيابان‌ها و کوچه ها به شادي و سرور پرداختند. بودند کساني که اشک شوق مي‌ريختند و بازگشت اين پاره تن وطن را به يکديگر تبريک مي‌گفتند.
در کنار اين همه شادي و سرور، پيام امام (ره) خسته نباشيد دلچسبي بود به همه آنهايي که 23 روز مردانه جنگيده بودند تا خرمشهر را آزاد کنند.

سرويس جهان اسلام : مسئولان سياست خارجي امريکا بايد يک سال مرخصي بگيرند و به مطالعه قران و احاديث نزد علماي مسلمان بپردازند.

به گزارش خبرگزاري جهان، به گفته يک خاخام اسرائيلي، تا زماني که غرب احترام به جهان اسلام را ياد نگيرد صلح در سرزمين مقدس برقرار نخواهد شد.
به نوشته روزنامه اينترنتي روسي "اوترا" فعال سياسي اسرائيلي خاخام مناخم فرومان معتقد است بي احترامي غرب به کشورهاي شرقي و جهان اسلام علت اصلي فقدان صلح در سرزمين مقدس است و به همين دليل غربيها بايد به فرهنگ شرقي و اسلامي احترام بگذارند.
اين خاخام اسرائيلي در مصاحبه با مجله روسي "اکسپرس"‌ با تاکيد بر اين که وي نيز مانند مسلمانان تکبر و خودپسندي امريکاييها و بسياري از يهوديان را غير قابل قبول مي داند افزود: اسرائيليها و فلسطيني ها ملتهاي کوچکي هستند اما يک وظيفه واحد دارند و ان ايجاد پل بين فرهنگهاي اسلامي و غربي است.
وي در خصوص مناقشه اسرائيل و فلسطين بر ضرورت يافتن راه حلهاي جديدي براي بهبود بخشيدن روابط بين دو طرف تاکيد کرد که جنبه سياسي انها کمتر از جنبه مذهبي باشد.
خاخام فرومان با اشاره به ملاقات خود با شيخ احمد ياسين رهبر فقيد حماس که در سال دو هزارو چهار طي حمله هوايي اسرائيل جان خود را از دست داد افزود: هر 2 ما در آن زمان تاکيد کرديم که قدرت برتر در سرزمين مقدس به پروردگار تعلق دارد و همين مسئله به حل مسئله بيت المقدس کمک مي کند چون مي توان اين شهر را پايتخت همه جهان ناميد.
به گفته اين فعال سياسي اسرائيلي مناقشه فلسطين فقط به اختلافات ارضي مربوط نمي شود و دلايل بسيار وسيعتري دارد که در وهله نخست به نحوه برخورد غرب با جهان اسلام مربوط مي شود و به همين دليل غربيها بايد با خصوصيات و مشخصه هاي جهان اسلام اشنا شوند.
وي ياداور شد که پيش از حملات تروريستي يازده سپتامبر در امريکا در اين خصوص به مقامات امريکا هشدار داده بوده اما انها فقط خشمگين شده بودند.
خاخام فرومان در خاتمه گفت: مسئولان سياست خارجي امريکا بايد يک سال مرخصي بگيرند و به مطالعه قران و احاديث نزد علماي مسلمان بپردازند. اين همان کاري است که من سالهاي سال است انجام مي دهم و انجام ان را براي دستيابي به صلح و درک مسلمانان ضروري مي دانم. اسلام يک امپراطوري وسيع است و مطالب فراواني براي مطالعه دارد.