در روز چهارم شعبان سال 1334هجري قمري مطابق با سال 1297هجري شمسي ، خداوند جلوه اي از رحمتش را با تولد يكي از اولياء خاصش در شهر تبريز منطقه آذربايجان ايران نشان داد . 
حضرت علّامه حسن مصطفوي دورانِ كودكي را در شهر تبريز در محضرِ پدر بزرگوارش آقا شيخ عبدالرّحيم زندگي كرد .
پدرش آقا شيخ عبدالرّحيم فرزند شيخ مصطفي از دانشمندانِ شهر و مشهور به زهد و تقوي بوده است .
نقل ميكنند كه او داراي روحيه اي بسيار لطيف و صاف ، و با اينكه از نظر علمي صاحبِ رأي ولي هميشه در سكوت و تواضع كامل به مردم خدمت ميكرده است و چـون از نظـر مالي در شرايط بسيار خوبي بوده است كمك هاي زيادي هم به آشنايان داشته است .  
  چندين حاشيه نويسي و توضيحات و تحقيق و بررسي در خصوص كتب اساسيِ فقه و اصول اسلامي از ايشان ، بيانگر قدرت و تسلّطِ علمي او در آن حيطه ميباشد . او انساني كاملاً معنوي و قابلِ احترام در ميان مردم بوده و در سن پنجاه و هفت سالگي مرحوم شده است .
مادرش فاطمه و مادر بزرگش از سلسله ساداتِ صحيح النّسب و جليل القدرِ تبريز بوده است .
دوران دبستان و دبيرستان را بصورت فوق العاده و استثنائي در شهر تبريز ايران گذراند و در ضمن ، شروع به دروس ادبيّات عربي و علوم پايه اسلامي نمود .
بعد از مدت كوتاهي از بدو ورود به مدرسه ، اولياي مدرسه متوجّه شدند كه وي داراي هوش و استعداد استثنائي و عالي ميباشد بطوريكه دروس مدرسه را براحتي و آساني چند كلاس و مرتبه را در يكسال ميگذراند  در ضمن دروس مدرسه و اخذ ديپلم ، شروع به دروس ادبيات عربي و علوم اسلامي نمود كه در سنّ پانزده سالگي تا پايان كتاب رسائل و مكاسب كه قسمت مهمّي از علوم ديني ميباشد را به پايان رسانيده و سپس در سالهاي بعد در دانشكده الهيّات تبريز (معقول و منقول) موفق به اخذ ليسانس و سپس دكتراي الهيّات گرديد .
از سنّ شانزده سالگي تا بيست و سه سالگي را در قم و از بيست و سه سالگي تا بيست و پنج سالگي را در نجف اشرف به تحصيلات علوم ديني و اسلامي مشغول گشت .
سپس مجدداً به قم مراجعت و به مدت يكسال به تدريس تفسير قرآن و علوم مرسومه مبادرت فرمود و در بيست و شش سالگي به تهران عزيمت و در همان سال ازدواج نمود .  
 در تبريز از اساتيدِ مُبرّز و توانمندي چون آقا شيخ علي اكبر اهري و جناب عمو زين الدّيني و در قم از آيت الله حجّت كوه كمره اي در فقه و اصول و در نجف از آيت الله آقا سيّد ابوالحسن اصفهاني در فقه و از آيت الله آقا ميرزا حسين نائيني در اصول و از آيت الله آقا شيخ محمّد حسين اصفهاني هم در فقه و اصول ، استفاده نمود . ايشان فرموده بودند كه سيّد (آقا سيّد ابوالحسن اصفهاني) شخصِ بزرگ و انسانِ بي نظيري بود .
ايشان در سنّ بيست و شش سالگي در ضمن اينكه داراي دكتراي الهيّات بوده به عاليترين مرتبه و درجه اجتهاد نائل گرديده كه توسط مراجع و دانشمندان و بزرگانِ آن زمان نظير آيت الله آقا سيّد ابوالحسن اصفهاني گواهي گرديده بود .
او به چهار زبان تسلط كامل پيدا كرد : تركي ، عربي ، فرانسوي ، عبري .
وقتي در تهران اقامت نمود بعضي از بزرگان آن زمان ، مخصوصاً آيت الله بروجردي مُصرّانه از ايشان تقاضا نمودند كه جهت تدريس به قم مراجعت فرمايد ولي ايشان نپذيرفته است .
ايشان زندگي اش را از درآمد تأليف و نشر كتاب ها و نوشته هايي كه تأليف ميفرموده ميگذرانده است .
اكثر علما و دانشمندان و اساتيد دانشگاه وقتي متوجّه ميشوند كه چنين شخصيّتي در شهر تهران سكونت دارد و روزانه دو ساعت يعني ده تا دوازده صبح در محل دفتر انتشارات تشريف مي آورد ، در آنجا حاضر گرديده و از ايشان استفاده هاي علمي و معنوي مينمودند .  
  ايشان از آن زمان تا پايان عمر مبارك و شريفش را اكثرا در تهران زندگي فرموده است .
از دوستانِ معنويِ ايشان در آن زمان ، يعني از سنّ بيست تا حدود سي سالگي بدين شرح مختصر ميتوان نام بُرد :
o انسان كامل و عارف بزرگ حاج ملّا آقاجان زنجاني . كه ايشان در شهر زنجان ايران زندگي ميكرده و از نظر معنوي بسيار شخصيّت قوي و بزرگي بوده است .
o استاد و عارف فرزانه حاج ميرزا جواد آقا انصاري همداني . كه خود از علاقه مندان حاج ملّا آقاجان زنجاني هم بوده و در شهرهمدان ايران  زندگي مينموده و شخصيّت والامقامي بوده است .
o جناب حاجي محبوب . كه ايشان اصليّتش از آفريقا ولي ساكن شهر تهران بوده و كاملاً ناشناخته و مُرتاض بوده است .
o جناب آقا شيخ نورالدّين خراساني . كه ايشان هم ناشناخته و مُرتاض بوده و ضمناً در علوم غريبه هم استاد و در شهر مشهد ايران ساكن بوده است .  
 هر يك از اين بزرگان داراي فضائل و كراماتِ خاص و انسان هاي والا مقام و معنوي و خارق العاده اي بوده اند .
و اين عالي مقامان اگرچه از نظر سِنّى به مراتب بزرگتر از حضرت علّامه بوده اند ولي با احترام و ادب خاصي با ايشان ملاقات و يا تماس داشته اند ، بعنوان مثال در نامه اي از جناب حاج ملا آقاجان به حضرت علّامه كه در آن زمان علّامه حدود سي سال داشته اند خطاب كرده و با اين جمله شروع كرده است كه "فدايت شوم" .
مطمئنا" و بر اساس شواهد و قرائن اساتيد معنوي علّامه مصطفوي فقط و بطور مستقيم امامان معصوم (ع) بوده اند و لاغير .  بـدون تـرديد او ارتباط مستقيم معنـوي با پيامبــر اسلام (ص) و اولادش (ع) و همچنين ارتباط با عالـم غيـب و شهـود داشته است كه اين معنى كاملا" از نوشته هاي او قابل درك ميباشد . افكار و ادراك نوراني و عميق و حقيقي او ، بدون اين نوع ارتباط امكان ندارد . 
 علامه مصطفوي داراي تأليفات و نوشته هايي بيش از هفتاد جلد كتاب ميباشند .
نوشته هاي ايشان در زمينه هاي مختلف علوم الهي است :
- تحقيق در واژه ها و لغات قرآن .
- تفسير قرآن و كلمات خداوند بطوريكه تمامي كلمات خداوند ، منظور و معناي واقعي و حقيقييش مشخص و روشن شده است و تمامي احتمالات و معاني و تفاسير سست مردود شناخته شده است .
- تاريخ اسلام .
- تحقيق راجع به زندگاني و فرمايشات و سيره و روش امامان معصوم (ع) . 
  - تحقيق راجع به ديگر اديان الهي .
- علم كلام .
- علم رجال .
- علم اخلاق .
- عرفان و سير و سلوك .
- حقايق و معارف الهي . 
 او انساني كامل و محقّقي بزرگ و دانشمندي متواضع ميباشد كه هيچگاه نخواست كه شناخته شود و دانشمندان و محقّقين او را فقط بعنوان دانشمند و محقّقي معنوي ميشناسند .
اولين كتابي كه تأليف فرموده اند بنام رهنماي گمشدگان در سن بيست و چهار سالگي بوده است ، كه يكي از بهترين كتاب هاي عرفاني در سير و سلوك ميباشد .
هيچيك از مطالب و موضوعاتي را كه در نوشته هايشان بيان فرموده اند در طول زمان هاي قبل و بعد تغييري نداشته و نكرده است يعني آنچه را كه در نوشته هاي تحقيقي و عرفاني مرقوم فرموده اند در پنجاه سال قبل در نوشتن اولين كتاب يعني رهنماي گمشدگان همچنان بوده است و همان معاني و مباني بيشتر و به نوعي ديگر توضيح داده شده است و اين نشانگر كرامتي است بس بزرگ از ايشان ، چون حقايق و معارف واقعي تغيير ناپذير است و مهم اينست كه چشم معنوي يافت شود كه ببيند و بدرستي مشاهده فرمايد .
مطالبي كه در نوشته هاي ايشان مشهود است ، موضوعاتيست كه مورد نياز تمامي نسل بشريت ميباشد خصوصاً آناني كه در پي كشف حقايق و بهتر زيستن معنوي و شناخت پيدا كردن به عالم خلقت و هستي ميباشند .
حقايقي كه در تمامي اديان الهي به نوعي وجود دارد و هر انسان موجودي ميبايد بدانها معرفت و شناخت پيدا كند . مفاهيم و حقايقي كه بجز مرتبطان با عالم غيب و شهود ، براي هيچكس قابل فهم و رويت نيست .
روح ، عالم برزخ ، عالم ملكوت ، عالم جبروت و نحوه ارتباط انسان با اين عوالم و اصولاً چگونه زيستن و سيرِ انسان در عوالم معنوي و يا آسمان ها و برجهايي كه در آنست كه خداوند به آنها قسم ياد ميكند و صدها حقايق و معارف مهم و اساسي ديگر كه توضيح دادن راجع به آنها فقط از اولياي خداست . چرا كه اگر كسي بخواهد توضيح دهد اساساً بايد به شهود و معرفت ببيند تا توانِ بازگويي داشته باشد . 
 تمامي نوشته هاي ايشان اينگونه با معرفت و حقيقت ميباشد .
ايشان در مقدمه كتاب رساله لقاء الله در منازل سير و سلوك فرموده اند: آنچه را كه خود درك كرده و به يقين حق ديده ام در اين كتاب اظهار نموده ام و يا در مقدمه تفسير روشن فرموده اند: چطور انسان ميتواند بدون ارتباط با عالم غيب و معني ، كلام خداوند را تفسير نمايد . (نقل مفهومي)
تمامي واژه ها و مفاهيم و حقايق كلام خداوند بصورت قطعي و محكم و مستدل بيان شده است كه متفاوت از تمامي تفاسيري كه تا به حال نوشته شده است ميباشد .
كلام و نوشته هاي او مستقيما به قلب انسان مينشيند و حالت دروني هر انسان علاقمند به واقعيات را دگرگون مينمايد .
او كه وجود مباركش تا دهه هشتاد در اين دنيا زندگي فرمود ، هيچگاه اقدامي جهت معرفي خود ننمود و حتي هيچ تصوير و عكسي در زمان حياتش از ايشان منتشر نشد و هميشه مي خواست که بي نام زندگي كند . 
 البته بسيار انديشمندان و محققان و اساتيد بزرگ تا مردم عادي در ايران و كشورهاي عربي و ديگر ممالک كه با نوشته هاي ايشان تكامل پيدا كرده و از آنها استفاده نموده اند و ما در اين فرصت از تمامي كساني كه با عشق و محبت خالصانه ، ما را در نشر آثار ايشان تشويق نموده اند صميمانه تقدير و تشكر مي نماييم .
اكنون گروه مركز نشر آثار علامه مصطفوي ، يعني كوچكتريني كه همه علاقمندان به معارف الهي را از هر نظر از خويش برتر ميدانيم تشخيص داده است كه نوشته ها و تاليفات اين بزرگوار مرد الهي را نشر و تبليغ کند تا در حد توان بتوانيم سهم كوچكي در نشر حقايق و معارف الهي داشته و خدمت به مردم نمايد
روايت در كرامات اين مرد الهي بسيار منقول است يعني هر كسي كه به هر ميزان با ايشان در ارتباط بوده ، ناقل و شاهد كراماتيست و ما مجموعه اين مركز كه سعادت نشر آثار ايشان نصيبمان گرديده است اميدوار به دعاي او هستيم .
او نيازي به اين تعريف ها ندارد بلكه اينگونه اشخاص در طول تاريخ هميشه از تعريف گريزانند و بديهيست كه ايشان كه عمري را بدون نام و نشان زندگي فرموده ، طبيعتا اين تعريف ها برايشان خوشايند نبوده و هيچگاه نخواسته است و ما بر اساس تشخيص و عمل به وظيفه الهي اقدام به نشر آثار و توسعه افكار نوراني اين مرد الهي نموده ايم .
علّامه مصطفوي در تاريخ نوزدهم جمادي الاول 1426 مطابـق با بيست و ششم جون 2005 حدود ساعت 14:30 بعد از ظهر يكشنبه در منزلشان در تهران وفات فرمود و در مهماني بزرگي كه از طرف خداوند دعوت شده بود شركت نمود .
به وعده خداوند او هميشه زنده است و آثارش هدايتگر و حيات بخش نسل هاي پياپي و مختلف در جهان ميباشد مرقد مطهرش در شهر قم ايران ، زيارتگاه رهروان و شيفتگان مكتب پيامبر بزرگ اسلام و اهل بيت (ع) ميباشد .