رئيس سابق دستگاه جاسوسي نظامي رژيم صهيونيستي اعتراف کرد: حزب الله توانست يک شبه، توطئه هاي سه ساله سازمانهاي جاسوسي عربي و غير عربي را در بيروت نقش برآب کند و روياي اسرائيل براي نابودي حزب الله در داخل لبنان را به سراب تبديل کند.
به گزارش خبرگزاري مهر به نقل از شبکه المنار،"آهارون زئيفي" در واکنش به اقدام پيشدستانه دبيرکل حزب الله در خنثي کردن توطئه برنامه ريزي شده عليه مقاومت اذعان کرد: تلاشهاي سه ساله سازمانهاي اطلاعات عربي و خارجي در بيروت يک شبه از بين رفت.
اين درحالي است که رژيم صهيونيستي تلاش دارد تا از روابط خود با برخي کشورهاي جهان به نفع جريان حاکم لبنان استفاده کند، اما آنگونه که بر مي آيد روند امور لبنان، مسئولان صهيونيستي و در راس آن شيمون پرز رئيس رژيم اسرائيل را نگران کرد.
به گزارش المنار، خوابهاي اسرائيل براي شکست دادن حزب الله در داخل لبنان، درپي تحولاتي که بيروت شاهد آن است، به سراب تبديل شد.
درآغاز درگيري ها در لبنان، مسئولان اسرائيلي و درراس آن " آفي ايتام" فرمانده نظاميان اسرائيلي در زمان اشغال جنوب لبنان در سال 1982 تلاش داشت تا آمريکا و اروپا و همچنين کشورهاي عربي موسوم به کشورهاي ميانه رو را براي حمايت از دشمنان حزب الله متقاعد کند تا اين درگيري ها با شکست حزب الله و از بين رفتن آن به پايان پذيرد.
دراين راستا، ايهود اولمرت نخست وزير رژيم صهيونيستي و زيپي ليوني وزير امورخارجه اين رژيم تماسهاي مستقيمي را با دولت آمريکا به منظور هماهنگي مواضع درباره حوادث لبنان برقرار کردند.
درعين حال، شبکه دستگاه جاسوسي نظامي اسرائيل " امان" يک گروه کاري ويژه براي پيگيري حوادث جاري تشکيل داد.
شبکه دوم تلويزيون اسرائيل به نقل از يک منبع امنيتي اسرائيل اعلام کرد: اسرائيل نفسهاي خود را درسينه حبس کرده است تا ببيند امور به کجا مي انجامد که قطعا اسرائيل خواهان پيروزي 14 مارس و شکست حزب الله است.
به گفته اين منبع اسرائيلي، سقوط حزب الله درپايان اين درگيري به نفع اسرائيل است،زيرا ضعف سياسي حزب الله به شمار مي رود و اسرائيل را براي حمله نظامي به اين حزب قوي مي کند.
ازسوي ديگر،"عاموس گلعاد" مدير بخش سياسي و امنيتي وزارت جنگ اسرائيل از روند درگيري هاي لبنان ابراز نگراني کرد.
وي درادامه از اينکه حزب الله توانست بيشتر لبناني ها را قانع کند که درگيري کنوني بين هم پيمانان آمريکا و مدافعان آن با مقاومت است، ابراز نگراني کرد.
اين مقام سياسي و امنيتي اسرائيل درادامه از هوشياري واقتدار دستگاه اطلاع رساني حزب الله که موفق به بيان اين موضوع شد که برخي از سران 14 مارس با اسرائيل همکاري مي کنند، ابراز تاسف کرد.

دفتر مقام معظم رهبري در اطلاعيه اي از استقبال به يادماندني و ابراز مهر و محبت بي دريغ مردم مومن، انقلابي و هنرمند شيراز و استان فارس در برنامه هاي مختلف سفر نه روزه ايشان به اين استان تشكر كرد.
به گزارش شبکه خبر، دفتر مقام معظم رهبري در اين اطلاعيه تاكيد كرده است : با تلاش مسئولان ملي ، پيگيري مسئولان محلي و اجراي برنامه هاي مصوب اين سفر، فارس به فضل پروردگار از آينده درخشان تري برخوردار خواهد شد.

متن اطلاعيه به اين شرح است :
بسم الله الرحمن الرحيم
شيراز ، نگين درخشنده علم و هنر و فرهنگ و ادب ايران زمين و استان فارس مامن امامزادگان جليل القدر و مهد پرافتخار و تاريخي عالمان مجاهد و اديبان و شاعران گرانقدر در استقبال هنرمندانه از حضرت آيت الله خامنه اي رهبر فرزانه انقلاب ، فصلي لبريز از شور و نشاط اسلامي - انقلابي آفريد و مردم مومن ، متدين و هنردوست اين ديار با ابراز مهر و محبت بي دريغ ، صحنه هايي بديع و سرشار از عشق و وفاداري رقم زدند.
دفتر مقام معظم رهبري پروردگار متعال را به شكرانه عزم و اراده ايماني كه به ملت بزرگ و سرافراز ايران اعطا کرده است خاضعانه حمد و شكر و سپاس مي گويد و بدين وسيله تشكر صمميانه و عميق خود را از همه قشرها و صنوف مردم بزرگوار و ميهمان نواز شيراز و ديگر شهرهاي استان فارس، نماينده محترم ولي فقيه در استان و امام جمعه شيراز ، علماي جليل القدر و روحانيت معزز ، خانواده هاي معظم شهدا ، جانبازان و ايثارگران ، نخبگان و فرهيختگان پرتلاش ، خوش ذوق و فهيم ، استادان و دانشجويان پرشور و خوشفكر ، عشاير مومن و دلاور استان ، نيروهاي امنيتي ، انتظامي و نظامي سلحشور و نيروهاي شجاع سپاه و بسيج مستقر در فارس ، استاندار و مسئولان محلي و ديگر قشرها و گروه هاي مردم اعلام مي كند.
بي شك سفر به يادماندني رهبر معظم انقلاب به استان فارس نويد بخش فصلي پويا و ماندگار در تاريخ پرافتخار استان فارس است و به فضل الهي و در پرتو گنجينه استعداد بي پايان مردم و به ويژه جوانان مومن و پرشور استان و در سايه همت ، برنامه ريزي و تلاش مسئولان ملي و به خصوص پيگيري مسئولان محلي براي اجراي برنامه هاي مصوب سفر ، آينده درخشان تري را براي مردم متدين و قدرشناس فارس رقم خواهد زد.

نويسنده: محمدعلي صمدي
"روچيلد ها" پادشاهان يهود
در قرن هيجدهم ، روچيلدها"، رهبران طبيعي يهوديان جهان شمرده مي‏شدند. به دليل اين جايگاه در ساختار سياسي يهوديان است كه "برادران روچيلد"، به قدرت بي‏رقيب مالي دنياي غرب بدل شدند و با اعطاي وام‏هاي كلان، در مقام "بانكدار اصلي دولت‏هاي اروپايي" جاي گرفتند. طي 4 سال پس از سقوط ناپلئون، "روچيلدها"، نوك قلة ثروت در اروپا بودند.
  
********** در ميان دو انتخاب
در 19 آوريل سال1840، يعني حدود سه ماه پس از آغاز كنفرانس لندن و دخالت قدرت‏هاي اروپايي در شورش محمدعلي عليه سلطان عثماني، روزنامة "آلگماينه زايتونگ دس يودنتومس" كه متعلق به يهوديان آلمان بود، طي مقاله‏اي پرده از آغاز يك توطئه برداشت. در بخشي از اين مقاله آمده است:
"مُسيو دو لامارتين [نمايندة سرشناس مجلس فرانسه] بر آن است كه در سرزمين "اردن" و دامنة كوه لبنان [كه شامل فلسطين فعلي به اضافه بخشي از لبنان مي‏شود] يك سلطنت مسيحي تشكيل دهد. اگر شهر مقدس "اورشليم" در زير سلطة فرانسه قرار گيرد، او با شعف، بقية جهان را براي انگلستان و روسيه رها خواهد كرد؛ ولي مشكل اصلي در اين جاست كه لرد "پالمرستون" [نخست‏وزير وقت انگلستان] نيز همين منطقه را برگزيده است. مكاني كه نمايندة سرشناس مجلس [فرانسه] سوداي استقرار يك دولت مسيحي را در آن مي‏پروراند، همان نقطه‏اي است كه لرد پالمرستون براي طرح استقرار يك "جمهوري يهودي" برگزيده است."
البته اين مقاله زماني به چاپ رسيد كه به لطف "ماجراي دمشق" براي نخستين بار در قرن نوزدهم، مسألة فلسطين در صدر مسائل سياسي - مطبوعاتي انگلستان مطرح بود. حدود چهار ماه بعد در 26 اوت 1840، روزنامه فرانسوي "كوريه فرانس" نوشت:
"پالمرستون [نخست‏وزير وقت بريتانيا] در حال طراحي تأسيس يك "جمهوري يهودي" در فلسطين است."
در اين‏جا، دو سؤال مطرح مي‏شود؛ اول اين كه چرا فلسطين اين‏گونه براي انگلستان اهميت يافت كه رأساً به پياده كردن نيروي نظامي در آن دست زد؟ دوم، چرا در چنين مكاني، از يك سو بريتانيا تشكيل يك " جمهوري يهودي" را دنبال مي‏كرد و از سوي ديگر فرانسويان در آرزوي تشكيل "جمهوري مسيحي" بودند؟
در پاسخ به سؤال اول پيش از اين توضيحاتي داديم و در اين قسمت تنها به نقل استدلال برخي سياسيون و تحليل‏گران قرن نوزدهم پيرامون اين مسأله بسنده مي‏كنيم.
"سوكولف" مورخ صهيونيست و از رهبران "آژانس يهود" (پيش‌تر هم مطالبي از اين تئوريسين مهم صهيونيزم نقل شد) در كتاب خود (تاريخ صهيونيزم)، ضمن شرح مفصل ماجراي به اصطلاح "فتح عكا" نوشته است:
"اشغال دژ تسخيرناپذير عكا توسط انگليس، اين كشور را از دريافت اجازه از قدرت‏هاي ديگر براي دسترسي به هند از طريق خشكي، بي‏نياز كرد. انگليس با در اختيار داشتن اين شهر، كنترل مسير هند از طريق خشكي را براي هميشه به‏دست مي‏گرفت... عكا در دست انگلستان، يا هر قدرت بزرگ دريايي ديگري باشد، به واقع به شهري تسخيرناپذير بدل مي‏شود."
"سوكولف" همچنين معتقد است:
"در مورد سوريه [كه فلسطين بخشي از آن محسوب مي‏شد] رهبران انگليس بر اين عقيده بودند كه تملك اين سرزمين از لحاظ نظامي براي تأمين امنيت بخش‏هاي آسيايي امپراتوري عثماني كه ثروتمندترين و مهم‏ترين ولايات اين امپراتوري به شمار مي‏روند، از اهميت فوق‏العاده‏اي برخوردار است. سير حوادث، صحت چنين برداشتي را تأييد كردند... انگليس و متحدان اين كشور نه تنها سوريه را از چنگ محمدعلي پاشا خارج كرده بودند، بلكه امپراتوري عثماني را نيز از فروپاشي نجات داده بودند... قرار گرفتن "عكا" در دست انگليس، ضمانتي در برابر هرگونه شورش در مصر و سوريه [عليه حكومت مركزي عثماني] بود و در ضمن امنيت امپراتوري عثماني را در برابر تنها خطري كه از جانب آسيا متوجه اين امپراتوري بود [يعني حكومت محمدعلي كه بخش‏هايي از آسيا را هم در بر مي‏گرفت] تضمين مي‏كرد."
در بخش ديگري از كتاب "تاريخ صهيونيزم" آمده است:
"چرا بايد قدرت‏هاي ديگر با سيطرة انگليس بر اين منطقه [سوريه] مخالفت كنند؟ چون سيطرة انگليس بر اين نقطه از جهان، منابع اقتصادي و تجاري اين كشور را همراه با توان دفاعي و نظامي آن افزايش خواهد داد." (پيش از اين درباره دلايل حمايت انگليس از عدم فروپاشي عثماني و همچنين نقش كليدي بنادر فلسطين در كشت و صدور غله و پنبه به بازارهاي اروپا از يك سو و بازار پارچه‏هاي ارزان اروپايي در آسيا از سوي ديگر توضيح داديم).
سِر "اوستين لايارد" از اعضاي مجلس عوام انگلستان طي نطقي در همين مجلس، اهميت سوريه و مناطق مجاور آن را (كه بعدها به خاور ميانه شهرت يافت) چنين توصيف كرده بود:
"ما نبايد فراموش كنيم كه هر چند مصر يكي از شاهراه‏هاي هند است ولي سوريه و جلگه دجله و فرات [عراق] شاهراه اصلي است و هر قدرتي اين سرزمين‏ها را در دست داشته باشد، بر هند فرمان مي‏راند."
همچنين سرهنگ "چارلز هنري چرچيل" عضو "هيأت اكتشافي بريتانيا در سوريه" در نوشته‏اي اين چنين ابراز عقيده كرده است:
"زماني كه فلسطين جزو سرزمين عثماني نباشد، بايد يا انگليسي شود يا بخشي از يك دولت جديد مستقل... تا هدف بزرگي را كه براي آن به وجود آمده تحقق بخشد... فلسطين بايد مقر يك جامعه بزرگ، صلح‏جو و سعادتمند شود كه تحت حكمراني يا نفوذ بريتانيا قرار داشته باشد و چنين خواهد شد."
سرهنگ "جُرج گولر" فرماندار انگليسي جنوب استراليا (1841-1838) نيز مي‏نويسد: "مشيت الهي، سوريه و مصر را در حد فاصل انگليس و مهم‌ترين مناطق تحت استعمار و تجارت خارجي اين كشور يعني هند، چين، مجمع‏الجزاير هند و استراليا قرار داده است."
همان‏گونه كه مي‏بينيد، "مسألة فلسطين" در سياست مستعمراتي بريتانيا، به عنوان كليد اصلي سلطه اين كشور بر منطقه خاورميانه شناخته مي‏شود.
اما در پاسخ به سؤال دوم بايد به اختلافات و رقابت‏هاي سنتي و ريشه‏دار انگلستان با فرانسه نگاهي افكند. انگليس، بزرگ‌ترين كانون "مذهب پروتستان" و حامي پيروان اين مذهب در غرب بود و فرانسه از چند قرن پيش به عنوان مركز ثقل قدرت سياسي "مذهب كاتوليك" به شمار مي‏رفت. فلسطين براي كاتوليك‏ها به دليل وجود به اصطلاح مدفن حضرت عيسي بن مريم (علي نبينا و آله و عليه‏السلام) ابهت خاصي دارد. طبيعي است كه پروتستان‏ها نيز مسيحي هستند اما در اين مذهب، اماكن مقدس از درجه اهميت كم‌تري برخوردارند و اصولاً نفوذ سنتي "كليساي كاتوليك" در "شرق" بسيار بيش‌تر بود و پروتستان‏ها در اين مناطق محبوبيت و نفوذ زيادي نداشتند. هرچند "مذهب" در اروپاي قرن نوزدهم (خصوصاً به دنبال انقلاب فرانسه) بسيار تخريب شده بود؛ اما علي‏رغم ادعاهاي فراوان ضدمذهبي در اين سده، هنوز "مذهب" به عنوان يكي از محورهاي تشكيل اتحادهاي منطقه‏اي و موازنه‏هاي پايدار سياسي محسوب مي‏شد (و تا به امروز نيز همين طور است).
با اين وصف، عملكرد ناپلئون در فراخوان يهوديان براي استقرار در فلسطين را چگونه مي‏توان توجيه كرد؟
ناپلئون اساساً اعتقادات مذهبي ريشه‏داري نداشت و اين عمل او بيشتر يك تدبير سياسي براي اعمال فشار بر انگلستان و جلب هواداري يهوديان محسوب مي‏شود، چرا كه ناپلئون از پيوندها و روابط عميق يهوديان با انگلستان مطلع بود و در حقيقت سعي داشت با پيش‏دستي در طرح ايده برقراري دولت يهود، در صورت امكان، نظر نخبگان مالي و سياسي يهودي را كه حدود نيم قرن بود سوداي استقرار در فلسطين را در سر داشتند و براي تحقق اين هدف، چشم اميدشان به ساختار سياسي بريتانيا بود، به سوي خود جلب كرده و حمايت آنان از انگلستان را تضعيف نمايد. اين نقشه، بسيار خام و ساده‏لوحانه بود و از عدم شناخت ناپلئون از عمق و استحكام روابط اقتصادي و سياسي يهوديان با حاكميت بريتانيا ناشي مي‏شد. انگليسي‏ها با زيركي خاص خود مي‏دانستند كه در صورت تشكيل حكومت مسيحي در فلسطين، قطعاً اين منطقه مورد توجه كاتوليك‏هاي شرق و غرب قرار خواهد گرفت و حفظ توازن جمعيت در آن يا غيرممكن و يا بسيار دشوار خواهد بود و به همين دليل، دير يا زود، امكان داشت تسلط بر فلسطين يا حتي اتحاد با حكومت مسيحي آن، دچار اختلال شده و گوي و ميدان به دست "فرانسه كاتوليك" بيفتد، بنابراين بايد به فكر گزينه‏اي ديگر جهت حفظ "فلسطين" به عنوان "ركاب طلايي" براي تسلط بر خاورميانه بود.
ادامه دارد