بدن انسان

قسمت اول
نـيـروي حـفـاظـتـي بـدن
" هر کسي در درون خود نيروي پشتيباني دارد".
"نَفس": زندگي و خودآگاهي در پديده زنده، و آنچه غرائز و احساسات و هستي خود را درک مي کند و از خود بعنوان "من" ياد مي کند. پديده زنده با زنده بودن نَفس زنده است و با مردن نَفس مي ميرد و همينطور با مردن بدن نَفس نيز مي ميرد. نَفس فوت هم مي کند و فوت وضعيت ميان مرگ و زندگي است مانند خواب و بي هوشي). نفس در آيه مجاز است و بجاي جسم آمده است. بعبارتي آيه مي گويد: هر جسمي نيروي پشتيباني دارد که نتيجه پشتيباني از زندگي آن جسم مي شود پشتيباني از "زندگي نفس آن جسم".
"حافظ": اسم فاعل از مصدر حفظ است. حفظ بمعني: چيزي را از درون يا در درون نگهباني و نگهداري و پشتيباني نمودن است، ("حراست" بمعني: چيزي را از بيرون نگهباني و پشتيباني نمودن است). و حافظ: کسي يا چيزي است که چيزي را از درون آن يا در درون آن نگهباني و نگهداري و پشتيباني مي کند).
نکته آيه: هر کسي در درون خود نيروي پشتيباني دارد:
بدن هر انساني يک سيستم حفاظتي دفاعي دارد. برخي از سلولهاي آن در جاي مخصوصي به انتظار وارد شدن غير خوديها (باکتريها، ويروسها، ميکروبها و مواد خطرناک) هستند و برخي با جـريان خـون در سـراسـر بدن گـشـت ميزنند و هـنگام برخورد با دشـمـن با آن درگير شده و آنرا از پا در مي آورند. و به اين ترتيب سلامتي بدن را در برابر بيماريها حفظ مي کنند و بدن زنده مي ماند و با زنده ماندن بدن نفس زنده مي ماند.
تصويري از سلولهاي مغز استخوان انسان که با ميکروسـکوپ ديده ميشوند. در مغز استخوان هـر دقـيقه مـيـلـيـونها سلول درست ميشوند تا به بخشهاي ديگر بدن صادر شوند. اين سلولها بين يک صدم تا سه صدم ميليمتر قـطر دارند.
*****سـرانـگـشـتـان
" آيا انـسـان مي پندارد کـه مـا هـرگـز استخـوانهاي او را جـمع نخواهيم کرد؟ چرا! ما حتي مي توانيم سرانگشتان او را نيز دوباره درست کنيم"!
(واژه بـنـان در اصـل به معني: "تکيه گاه و چيزيکه بنوعي و بنحوي به آن تکـيه مي شـود" است. در معني دوم خود از جمله به: قـسـمـت داخلي سر انگـشـتـان، يعـني هـمان قسمتي که در تصوير مي بينيم اطلاق شده، به اعتبار اينکه "انـسان در کـارهـا و نشست و برخاست هاي خود به آنها تکيه مي کند").
نکـتـه آيه: سرانگشتان وضعيت خاصي دارند:
سـر انـگـشـتـان هــر فــردي رسـم و نـمودار کاملا منحصر بفرد خود دارد. حتي دو نـفـر دو قـلـو را نمي توان يافت که نمودار سرانگشتان آنها نظير هم باشد (دوقـلوهاي موسوم به "دوقـلوهاي همسان" که از يک تخم درست مي شوند نيز نمودار سرانگشتان آنها دقيقاً يکي نيست ولي تميز دادن آنها دقت و بررسي زيادي مي خواهد). نمودار سرانگشتان از تولد تا وفات ثابت مي ماند، و به هر چيزي دست زده شود اثر خود را بجا مي گذارد، و قطر خطهاي آن در مردان از زنان بزرگتر است.اينکه قـرآن "دوباره سازي سرانگشتان" را مطرح مي کند به اين معني نيست که آفرينش سرانگشتان سخت تر و پيچيده تر از اندامهاي ديگر است، بلکه به اين معني است که سرانگشتان چيزِ خاصي دارند و در آينده کشف ميشود و آيه روشن مي کند که قرآن سخن خداوند است. انسان در قرن نوزدهم به وضعيت سرانگشتان پي برد.
****تأثير رنگها بر انسان
"گفتند: از خداي خود بخواه براي ما روشن کند رنگ آن چيست؟ موسي گفت: خدا مي گويد: آن گاوي است زرد، رنگ آن پر رنگ يکدست است، بينندگان را خرسند و شادمان مي کند".
پژوهشهاي علمي نشان مي دهد که رنگها بر انسان و در زندگي وي تأثير دارند. رنگ سبز احساس دوست داشتن زندگي و اميد به زندگي را در انسان ايجاد مي کند (به اين خاطر پوشاک جراحان از رنگ سبز انتخاب شده که روي بيمار تأثير بگذارد. و آياتي که از پوشش بهشتيان در بهشت صحبت مي کنند نيز مي گويند که پوشاک آنها سبز رنگ است) ـ رنگ ارغواني انسان را به آرامش فرا مي خواند ـ رنگ زرد دستگاه عصبي را پر جنب و جوش و انسان را با نشاط مي کند (فعال مي کند) و احساس شادماني و خرسندي را در وي ايجاد مي کند ـ رنگ آبي احساس سردي نمودن و رنگ سرخ احساس خشکي نمودن را در وي ايجاد مي کند. همينطور درصد ياد گيري در متون و تصاوير رنگي بيشتر از متون و تصاوير سياه و سفيد است (بعبارتي مغز چيزهاي رنگي را بهتر ذخيره مي کند و بياد مي آورد). رنگ به کارها معني مي دهد، در کارهائي که با اعداد با حجم زياد صورت مي گيرد درصد اشتباهات در اعداد رنگي کمتر ار اعداد سياه و سفيد است.
****توجه شديد به چيزي و احساس درد نکردن
" و زناني در شهر گفتند: همسر عزيز (يعني زليخا همسر نخست وزير مصر) با جوان خود درگير مي شود تا خواست خود را به او بخواهاند. شيفتگي دوستداري يوسف براستي مشغوليت او شده است. ما براستي او را در رويه اي که همه آن را ناپسند مي دانند مي بينيم ــ هنگاميکه (زليخا) نقشه آنها را شنيد دنبال آنها فرستاد، براي هر کدام نشيمني مشخص نمود، بدست هر کدام يک کارد داد، و به يوسف گفت بر آنها وارد شو! همينکه او را ديدند او را بزرگ ديدند و دستهاي خود را بريده بريده نمودند و گفتند: خدا از بدي دور! اين بشر نيست، اين تنها يک فرشته بزرگوار است".
"مُراوِدَة": درگير شدن با کسي براي خواهاندن خواست خود به او است. "شَـغَـف": شيفته و دلباخته شدني است که انديشه انسان را بخود مشغول مي کند ـ "حُبّ": دوست داشتن کسي بخاطر خوب بودن آن است. مانند دوست داشتن يک آموزگار خوش رفتار. "مبين": چيزي است که براي همه پيدا و آشکار است. و "ضلال مبين" در آيه بمعني: چيزي است که همه آنرا بي راهـگي و رويه نادرست مي دانند. "دستهاي خود را بريده بريده نمودن" مجاز است بمعني: پوست و گوشت دستهاي خود را بريده بريده نمودن. "مکر" بمعني: نقش بر آب نمودن است و منظور زليخا از مکر زنان اين است که آنها (از روي رشک ورزي) نقشه داشته اند که جايگاه و شخصيت وي بعنوان همسر نخست وزير را لکه دار کنند. 
نکته مورد نظر ما در آيه اينست که مي گويد: زنان يوسف را  بزرگ مي بينند و دستهاي خود را بريده بريده مي کنند. يعني زيبائي يوسف چنان آنها را شيفته مي کند که کاردهائي که با آنها ميوه پوست مي کنده و تکه مي کرده اند دستهاي آنها را پاره پاره مي کند ولي آنها احساس نمي کرده اند.
پژوهشهائي که با دستگاه روي مغز شده نشان مي دهد که هنگاميکه مغز شديداً متوجه چيز مهمي است، فعاليت مناطقي از مغز که درد احساس مي کند کم مي شود. و فعاليت در سلولهاي عصبي پيرامون کانال سيلويوز بيشتر مي شود، که اين فعاليت منجر به ترشح ماده تسکين دهنده درد مي شود. به اين خاطر هنگاميکه توجه انسان پيش چيز مهم و بزرگي است اگر در آن لحظات پوست و گوشت دست خود را بريده بريده بکند احساس درد نمي کند و متوجه نمي شود که دارد دست خود را مي برد.  ادامه دارد...